نسل کشی مسلمانان روهینگیا در میانمار (16) اسلام هراسی و بهره برداری ابزاری دولت میانمار
-
سرکرده ارتش رستگاری روهینگیا «عطاالله ابوعمار جونونی Ataullah abu Ammar Jununi»
در قسمت شانزدهم مقاله نسل کشی مسلمانان روهینگیا در میانمار، اسلام هراسی و بهره برداری ابزاری دولت میانمار، بررسی خواهد شد.
ارتش میانمار، دولت و راهب های بودائی اعمال جنایتکارانه خود را در مورد مسلمانان روهینگیا در پوشش اسلام هراسی و به صورت کاملا هدفمند و سازماندهی شده دنبال می کنند. این در صورتی است که مطابق آموزه های دین بودا که دین رسمی میانمار است، هرگونه خشونتی حتی علیه حیوانات مجاز نیست.دلیل اصلی این که دولت و ارتش میانمار توانسته است نسل کشی روهینگیاها و اخراج غیرقانونی آنها از ایالت آراکان، یعنی محل سکونت تاریخی شان، عملیاتی سازند و با واکنش بازدارنده ای هم روبه رو نشوند، در این واقعیت نهفته است که آنها از اسلام هراسی کلی که در جهان وجود دارد، بهره برداری ابزاری می کنند.
ارتش میانمار ، کشتار مسلمانان روهینگیا را در پوشش مبارزه با تروریسم و سازمان های افراطی مسلح نظیر ارتش رستگاری روهینگیا که گفته می شود با گروه های تروریستی تکفیری داعش و سازمان القاعده ارتباط دارد، مرتبط می سازد، بدون آنکه نگران واکنش مجامع جهانی و یا دنیای اسلام باشند. این امر به خوبی نشان می دهد که دولت و ارتش میانمار موفق شده اند که با همکاری گروه های متعصب مذهبی بودائی، سیاست های ضد مسلمانان روهنگیا را با سیاست های اسلام هراسانه در جهان در یک راستا قرار دهند. این در شرایطی است که مسلمانان مظلوم روهینگیا هیچ ارتباطی با داعش و سایر گروه های تکفیری ندارند و اساسا رویکرد داعش در ارعاب و خشونت، به دیدگاه های ارتش میانمار بیشتر نزدیک است .
به این ترتیب مشاهده می شود که طرح کلی تری وجود دارد که اقدامات تروریستی گروه هایی نظیر داعش، حساسیت پیروان مذاهب دیگر را از جمله بوادئیان در میانمار را برانگیزد و به نوعی به اسلام هراسی دامن بزند. طرح «اسلام هراسی» مدتهاست که توسط آمریکا و اروپا ایجاد شده و توسط رسانه های غربی، تبلیغ می شود. در واقع ارتش و دولت میانمار با برجسته سازی حضور جریان های افراطی که آنها را وابسته به داعش و القاعده تبلیغ می کنند، بهانه کافی برای نسل کشی روهینگیاها به دست آورده اند و تفاوتی بین مردم عادی و گروه های افراطی مورد ادعا، قائل نمی شوند.
در عین حال به دور از ذهن می رسد که دولت و ارتش میانمار تا بدین حد از کشتار و اخراج روهینگیاها دست بزند، بدون آنکه نوعی هماهنگی با جریان کلی اسلام هراسی که در سطح جهانی با برجسته سازی جریان های افراطی نظیر داعش و القاعده شکل گرفته است، بوجود آورده باشد. عملکرد گروه های تروریستی تکفیری داعش و القاعده در عراق و سوریه و انعکاس گسترده آن در رسانه های غربی، افکار عمومی جهان را به طرف اسلام ستیزی و اسلام هراسی هدایت کرد. دولت میانمار با سوءاستفاده از این فضای ایجاد شده، کشتار مسلمانان روهینگیا را در قالب مبارزه با تروریسم و جریان های افراطی هوادار داعش و القاعده معرفی می کند و در واقع جهانیان را فریب می دهد.
یکی از دلایل مهمی که بهانه های لازم را در اختیار گروه های افراطی بودائی مذهب، ارتش، نیروهای امنیتی و دولت میانمار قرار داده است، گروه های مسلحی هستند که در واکنش به جنایات ارتش میانمار، به مبارزه مسلحانه علیه تسلط میانمار بر ایالت آراکان روی آورده اند. این گروه ها خود را از زیرمجموعه های باصطلاح خلافت اسلامی شرقی القاعده و داعش می دانند و یا حداقل دولت میانمار چنین ادعایی در خصوص این نوع گروه ها دارد و به بهانه آن، نسل کشی مسلمانان روهینگیا را توجیه می کند. بدون آنکه تفاوتی بین مردم مظلوم غیرنظامی و این گروه های مسلح ادعائی قائل شود.
سه گروه چریکی که در میانمار خود را نیروهای جهادی می دانند، در اصل گروه های مشکوکی هستند که ظاهرا با حمایت القاعده با ارتش و نیروهای دولتی وارد جنگ مسلحانه شده اند. جبهه میهن پرستان روهینگیا، سازمان آزادی بخش آراکان و سازمان های رهایی بخش مسلمانان میانمار، مهم ترین گروه های مسلحی هستند که مدعی دفاع از حقوق مسلمانان روهینگیا شده اند. این گروه ها اعلام کرده اند که در واکنش به کشتار، اخراج، تجاوز و نسل کشی مسلمانان روهینگیا، علیه ارتش میانمار، دست به سلاح برده اند.
در این باره که این گروه های مسلح تا چه اندازه توانسته اند در میان مسلمانان روهینگیا نفوذ کنند، اطلاعات دقیقی در دست نیست. همچنانکه در خصوص میزان وابستگی این گروه ها به سازمان القاعده و داعش نیز، دلایل روشنی وجود ندارد. ظنّ قوی وجود دارد که این گروه های افراطی با ادعای حمایت مسلحانه از روهینگیاهای مسلمان ایجاد شده اند تا بهانه لازم را برای ارتش میانمار، جهت کشتار و اخراج مسلمانان روهینگیا فراهم سازند.
محمد روحی کارشناس مسائل رژیم صهیونیستی در ایران معتقد است که: شواهدی وجود دارد که وابستگی این گروه های مسلح بظاهر حامی روهینگیاها را به محور فتنه غربی- عبری- عربی، اثبات می نماید. یکی از این شواهد، نحوه فعالیت نظامی این گروه ها و داشتن سلاح های اسرائیلی است. جریان های اصیل اسلامی تحت هیچ شرایطی از سلاح های اسراییلی استفاده نمی کنند. حملات این گروه های بظاهر حامی روهینگیا علیه مراکز نظامی میانمار و بدنبال آن حضور گسترده مستشاران نظامی رژیم صهیونیستی در میانمار و فروش سلاح و آموزش ارتش میانمار، قابل تامل است. از همه مهمتر، سبک کشتار بی رحمانه مسلمانان روهینگیا است که مشابه قتل عام فلسطینیان ساکن اردوگاه های صبرا و شتیلا توسط اشغالگران صهیونیستی در لبنان را یادآوری می نماید.
از میان این گروه های مسلح مشکوک، فعالیت گروه موسوم به «ارتش رستگاری روهینگیا»، بهانه تبلیغاتی مناسبی به ارتش میانماربرای سرکوب مسلمانان روهینگیا ایجاد کرده است. این گروه به وسیله یک روهینگیائی که در خانواده ای مهاجر در کراچی پاکستان متولد شده و برای آموزش وهابیت به عربستان سعودی مهاجرت کرده است، تاسیس گردید. «عطاالله ابوعمار جونونی Ataullah abu Ammar Jununi» سرکردگی ارتش رستگاری روهینگیا را بعهده دارد. برخی ها بر این باورند که وی با عربستان سعودی ارتباطات نزدیکی دارد و در واقع بخشی از پروژه ای است که عربستان سعودی در تبانی با دولت میانمار ایجاد کرده است تا زمینه اخراج روهینگیاها و شراکت ریاض در زمینهای مزروعی ایالت آراکان فراهم شود. نقش ارتش رستگاری روهینگیا در تحریک ارتش و بودائیان متعصب در نسل کشی و اخراج روهینگیاها و متعاقب آن واگذاری اراضی تخلیه شده به شرکتهای سرمایه گذار کشت و صنعت عربستان سعودی و امارات متحده عربی ، نقاب از اهداف پشت پرده برمی دارد.
گروه های مسلح در ایالت آراکان که ادعای استقلال این ایالت از میانمار را دارند و یا مدعی هستند که در حمایت از حقوق مسلمانان روهینگیا قیام مسلحانه کرده اند، در عمل خلاف آنچه که ادعا دارند حرکت کرده و زمینه ساز نسل کشی مسلمانان روهینگیا شده اند. وابستگی آنها به گروه های تروریستی تکفیری القاعده و داعش و حمایت های پشت پرده عربستان سعودی و امارات متحده عربی از این گروه ها، این گمانه که آنها به محور غربی - عبری - عربی وابسته هستند، تقویت می کند.
همین گروه های مسلح بودند که در سال 2017م، به یک پادگان نظامی میانمار حمله کردند و 26 نفر از نیروی ارتش در جریان این حمله کشته شدند. این حملات باعث شد که ارتش میانمار تهاجم گسترده ای را علیه مسلمانان روهینگیا آغاز کند. تحت تاثیر این حملات، شدیدترین کشتار روهینگیاها و اخراج حدود 700 هزار نفر از آنها به طرف بنگلادش ایجاد شد. بحرانی که علی رغم توافق های به عمل آمده بین میانمار و بنگلادش و سازمان ملل متحد همچنان ادامه یافته و انتظار نمی رود در کوتاه مدت بتوان برای آن راه حل قابل قبولی یافت.
