نسل کشی مسلمانان روهینگیا در میانمار (11) مسلمانان روهینگیا و قاچاقچیان انسان
-
مردان جوان روهینگیایی در بازار برده فروشی
در قسمت يازدهم مجموعه نسل کشی مسلمانان روهینگیا در میانمار، مسلمانان روهینگیا و قاچاقچیان انسان، بررسی خواهد شد.
گروه های تبهکاری که دست اندرکار قاچاق انسان در کشورهای جنوب شرق آسیا هستند، عمدتاً گروه هایی می باشند که در امر قاچاق مواد مخدر، قتل و شرارت دست داشته و تحت تعقیب پلیس بین الملل و نیروهای دولتی کشورها می باشند. این افراد معمولاً از یک کشور به کشور دیگر و از یک منطقه به منطقه ای دیگر در حال جابه جایی هستند. درآمد آنها از طریق کارهای خلاف قانون بدست می آید. بعد از بروز بحران قومی روهینگیاها در میانمار و هجوم صدها هزار نفر به طرف بنگلادش و یا کشورهای مالزی، اندونزی و تایلند، این گروه های تبهکاری از فرصت استفاده کردند و با فریب روهینگیاها و وعده زندگی بهتر در شرق آسیا آنها را سوار لنج ها و قایق ها می کردند و با عبور از دریا به مناطق جنگلی دوردست می کشاندند، و در آنجا با برپا کردن اردوگاه، اقدام به خرید و فروش پنهانی زنان و کودکان می کردند.
در جنگل های مالزی، موارد متعددی افشاء شده است که بعد از لو رفتن محل نگاهداری اجباری مسلمانان روهینگیا و مراجعه پلیس مالزی برای دستگیری قاچاقچیان انسان، تبهکاران که خود را در آستانه دستگیری می دیدند، زندانیان خود را به قتل رسانده و در گورهای دسته جمعی دفن کرده اند. چندین مورد از این نوع گورهای دسته جمعی کشف شده در مالزی و اندونزی گزارش شده است. علاوه بر این از آنجا که کشور مالزی یک کشور مسلمان است، قاچاقچیان یک راه قابل قبول تر برای خرید و فروش دختران جوان روهینگیا پیدا کرده اند و آن، ازدواج دختران جوان با مردان مسن است. در این شیوه، گزارش ها حکایت از آن دارند که دختران جوان تحت فشار و اجبار تن به ازدواج اجباری می دهند، چرا که راه دیگری پیش روی آنها قرار ندارد.
سرنوشت شوم دختران و زنانی که در این معامله گاه تا 900 دلار خرید و فروش می شوند، نسبت به کسانی که سر از بازار تجارت جنسی در تایلند درمی آورند، قابل قبول تر جلوه می کند. ولی دخترانی که در بازار تجارت فحشا به وسیله قاچاقچیان به خانه های فساد فروخته می شوند، سرنوشت واقعاً تلخی می یابند و گزارش هایی از خودکشی در این خصوص وجود دارد. این گروه از زنان و دختران را معمولاً کسانی تشکیل می دهند که از اردوگاه های بنگلادش از فرط درماندگی، فریب قاچاقچیان را می خورند و به صورت قاچاق و گاه با خانواده و گاه بدون خانواده، هر چه دارایی شان هست را به قاچاقچیان انسان می دهند تا آنها را به مالزی یا اندونزی برسانند. آنها فکر می کنند که در این کشورها می توانند کاری برای خود دست و پا کنند و نجات یابند. غافل از این که خود را در اختیار گروه های تبهکار و قاچاقچیان انسان قرار داده اند و سرنوشت تلخ تری از زندگی در اردوگاه های بنگلادش در انتظار آنها است.
بخش دیگری از آواره گان روهینگیائی که مردان جوان تر و دختران و زنان قوی بنیه تر هستند و در بازار برده فروشی به دلایل متفاوت قابلیت خرید و فروش ندارند، به قایقرانان و ماهیگیران فروخته می شوند که معمولاً تایلندی هستند و از آنها در شکل نوعی برده داری نوین در مناطق خطرناک دریا به کار اجباری و بیگاری وادار می شوند و حمل و نقل ماهی های صید شده را به آنها واگذار می کنند. این گروه از آواره گان در سخت ترین شرایط و بدون دستمزد به خدمت گرفته می شوند و اگر کوچک ترین تمردی بکنند، به سختی مجازات بدنی می شوند.
آواره گانی که در دام قاچاقچیان انسان و گروه های تبهکاری گرفتار می شوند، با نوع دیگری از اخاذی روبه رو می شوند. بدین معنا که قاچاقچیان پول بیشتری از آن چه قبلاً دریافت کرده اند، مطالبه می کنند و از خانواده همان قربانیان می خواهند که بابت بردن امن اعضای خانواده شان به مالزی باید پول بیشتری پرداخت کنند، ولی از آنجا که خانواده اینگونه آواره گان پولی در بساط ندارند که بدهند، افراد فریب خورده مورد آزار و اذیت قرار می گیرند و در بدترین شرایط در قایق های ناامن در دریا به گروگان نگهداری می شوند تا خانواده ها به آنها پول بیشتری بپردازند. گزارش هایی از مرگ این گونه قربانیان در دریا و یا در مناطق جنگلی منتشر شده است.
وضعیت زنان و دختران روهینگیا در داخل میانمار نیز بهتر از کسانی که در دام تبهکاران و قاچاقچیان انسان گرفتار می شوند، نیست. قطع نظر از زمانی که روستاهای روهینگیایی نشین مورد تهاجم نظامیان و شبه نظامیان بودائی و راهب های متعصب قرار می گیرند و قتل عام می شوند و در جابه جایی های جمعیتی به اسارت در می آیند و با تجاوز فردی و گروهی ارتشیان و شبه نظامیان میانمار روبه رو می شوند، گزارش هایی وجود دارد که حتی راهب های بودائی که قاعدتا خود را دیندار و پایبند اصول دین بودا نشان می دهند، در هتک حرمت زنان و دختران روهینگیا مستقیماً دخالت داشته اند. راهب های افراطی بودایی همچنین مجوز باصطلاح شرعی برای تجاوز به زنان و دختران مسلمان روهینگیا را برای شبه نظامیان هوادار خود و یا سربازان ارتش صادر می کنند.
بدتر از دخالت نظامیان و راهب های متعصب در هتک حرمت زنان و دختران روهینگیا و تجاوز دسته جمعی به آنها، این واقعیت تلخ است که این گونه تجاوزها موردی نیست و اختصاص به زنان خاصی مثلاً به هنگام حمله به روستاها ندارد بلکه به صورت هدفمند و سازمان یافته و به قصد ایجاد حداکثر وحشت و مجبور کردن روهینگیاها به کوچ دسته جمعی و فرار به بنگلادش صورت می گیرد. هدف اصلی، ایجاد وحشت در مردم و قطع امید از ماندن در روستاهایشان است تا با تخلیه روستاها، جمعیت بودائی جایگزین مسلمانان شوند تا امید به بازگشت آواره گان به طور کلی از بین برود.
پزشکان اعزامی به بنگلادش از سوی سازمان ملل متحد برای مداوای آوارگان میانماری، خبر از تجاوز گسترده از سوی نظامیان کشور میانمار و راهبان بودایی به زنان روهینگیایی داده اند. این پزشکان معتقدند که برخی از زنان این اقلیت مسلمان دچار آسیبهای جسمانی شدیدی شدهاند که نشانه آثار تجاوز وحشیانه گروهی همراه با ضرب و شتم است. پزشکانی که مشغول درمان بیماران روهینگیایی در یک کلینیک سازمان بینالمللی مهاجرت سازمان ملل متحد در منطقه لدا بنگلادش هستند، گفتند که با صدها زنی مواجه شدهاند که در ماههای اخیر مورد تجاوز و یا آزار جنسی قرار گرفتهاند. به این ترتیب، می توان مشاهده کرد که دولت و ارتش میانمار به صورت سازمان یافته علیه مسلمانان روهینگیا وارد عمل شده اند تا ایالت آراکان را به طور کامل از جمعیت مسلمان قوم روهینگیا تخلیه و قوم راخین بودائی مذهب را جایگزین مسلمانان سازند و استراتژی توسعه طلبانه یک ملت، یک دین را به پیش ببرند.
