IRIB World Service

در قسمت دهم مجموعه نسل کشی مسلمانان روهینگیا در میانمار، ارتکاب جنایت علیه بشریت از سوی میانمار علیه مسلمانان روهینگیا، بررسی خواهد شد.

قومیت مسلمان روهینگیا در سال­ های اخیر با موجی از خشونت، قتل، تجاوز و اخراج از وطن تاریخی­ شان یعنی آراکان روبه ­رو شده است. مطابق ماده 7 اساسنامه دیوان بین­ المللی کیفری ، حمله گسترده یا سازمان­ یافته بر ضد یک جمعیت غیرنظامی؛ قتل؛ قلع و قمع کردن؛ به بردگی گرفتن؛ کوچاندن اجباری و یا هر شکل دیگری از رفتار علیه جمعیت یک کشور، جنایت علیه بشریت محسوب می شود. تمامی این موارد در قبال مسلمانان روهینگیا در گسترده ­ترین و خشن ­ترین نوع آن از طرف ارتش و نیروهای امنیتی میانمار اعمال شده است. دیده بان حقوق بشر در اکتبر و نوامبر 2012 تحقیقاتی را انجام و اعلام کرد: خشونت مهلکی که در اوایل ژوئن 2012 بین بودایی های قومی آراکانی و مسلمانان روهینگیا در ایالت آراکان میانمار آغاز شد، یک اقدام هماهنگ برای جابجایی یا اخراج مسلمانان این ایالت بود که توسط عوامل محلی حزب آراکانی و تحریک راهب های بودایی صورت گرفت و در برخی مواقع به طور مستقیم توسط نیروهای امنیتی و دولت پشتیبانی می شد. مردان ، زنان و کودکان روهینگیایی کشته شدند، عده ای در گورهای دسته جمعی دفن شدند و روستاها و محله های آنها نیز ویران شد.

دیده بان حقوق بشر می افزاید: بر اثر این خشونت های نیروهای دولتی حداقل 125000 روهینگیا به اردوگاه های آوارگان منتقل شدند. بسیاری از مسلمانان آواره در اردوگاه های شلوغ و پرجمعیتی زندگی می کنند که فاقد غذا، سرپناه، آب و بهداشت و مراقبت های پزشکی کافی هستند. نیروهای امنیتی در برخی مناطق از مسلمانان آواره محافظت می کنند، اما به طور معمول آنها به عنوان زندانبان عمل می نمایند. سیاست نابودسازی مسلمانان روهینگیا که از طرف دولت، ارتش، نیروهای امنیتی، شبه نظامیان بودائی و راهب­ ها در گسترده­ ترین حد ممکن صورت می گیرد، جنایت علیه بشریت به شمار می آید. هدف اصلی این نابودسازی قومی، ریشه در سیاستی دارد که  اکثریت بودائی و دولت ­ها برآمده از آن، چه در قالب نظامی و چه در کسوت دولت حزبی، دنبال می کنند. هدف این سیاست، یکدست کردن اجباری جامعه چند قومی و چند مذهبی میانمار است حال آنکه حذف اجباری  به عنوان جنایت علیه بشریت محسوب می شود. 

گوینده دوم:

دیده بان حقوق بشر در بخش دیگری از گزارش خود می افزاید: خشونت فرقه ای  با تجاوز و قتل یک زن 28 ساله آراکانی توسط سه مرد در شهرستان رامری در 28 می 2012 آغاز شد. در تاریخ 3 ژوئن ، گروه بزرگی از اهالی روستای آراکانی در شهر تونگوپ ، جنوب شرقی رامری ، یک اتوبوس را متوقف کردند و ده مسلمان را که در آن بودند ، مورد ضرب و شتم قرار دادند و کشتند. خشونت بین بودایی های آراکانی و روهینگیا شدت گرفت، و اوباش بودایی دست به قتل و آتش سوزی زدند. هزاران نفر از خانه های خود گریختند. در حالی که نیروهای امنیتی دولت هیچ اقدامی برای جلوگیری از خشونت انجام ندادند، و با اوباش همراه شدند تا به محله ها و روستاهای مسلمانان حمله کرده و آنها را بسوزانند. یکی از دردناک ­ترین رویدادهای مرتبط با اقلیت مسلمان روهینگیا، اتفاقات وحشتناک مانند تجاوز و هتک حرمت زنان و دختران مسلمان روهینگیا به وسیله شبه نظامیان و نیروهای ارتشی و امنیتی میانمار به هنگام حمله به روستاهای مسلمان نشین است. گزارش­ های مستندی از زنان و دخترانی که مورد تجاوز گروهی و حتی راهب­ های بودائی قرار گرفته ­اند، وجود دارد. در گزارش 43 صفحه ­ای شورای حقوق بشر سازمان ملل که بر اساس گفتگو با صدها زن و دختر روهینگیا که مورد تجاوز قرار گرفته­ اند، تهیه شده است جزئیاتی از تجاوز به زنان و دختران جوان و نیز کشتار مردان آنها در جلوی چشم آنها و قتل کودکان شان ثبت شده است. دیده­ بان حقوق بشر معتقد است که این­گونه تجاوزها به صورت اتفاقی روی نداده، بلکه جزئی از حملات سیستماتیک و برنامه ریزی شده علیه مسلمانان روهینگیا به شمار می ­رود و از این منظر به معنای ارتکاب جنایت بین المللی و ارتکاب جنایت علیه بشریت می باشد که بعد از سال 2012 نیز تداوم یافته است.

قومیت مسلمانان روهینگیا در کنار بسیاری از رفتار جنایت ­آمیز ارتش و نیروهای دولتی میانمار با یک پدیدة بسیار مخرب گستردة دیگر یعنی کوچ اجباری و اخراج از روستاهای مسکونی خود روبه­ رو شده اند. به طوری که در ساحل «کاکس بازار» بنگلادش، با حمایت مالی و پشتیبانی کمیساریای عالی امور پناهندگان سازمان ملل، اردوگاه آوارگان روهینگیایی ایجاد شده است. حدود یک میلیون آواره مسلمان روهینگیایی وجود دارد که همه این­ها از طریق اجبار، تجاوز و به زور مجبور به فرار به بنگلادش شده اند و دولت میانمار از پذیرش مجدد و حق بازگشت امن آنها خودداری کرده است. تردیدی وجود ندارد تصمیم دولت میانمار در انتقال اجباری و ایجاد مناطق عاری از مسلمانان،  جنایتی است که بر اساس ماده 7 اساسنامه دیوان بین ­المللی کیفری، جنایت علیه بشریت محسوب می شود که آمران و عاملان آن باید در دیوان بین المللی کیفری یا سایر محاکم صالح، مجازات شوند.

گوینده دوم:

فصل دردناک ­تر زندگی رقت ­بار آواره­ گان روهینگایی در اردوگاه ­های بنگلادش در آنجا است که زنان و دختران به دام قاچاقچیان می ­افتند. قاچاقچیان انسان، آنها را با وعده بردن به مالزی، اندونزی و استرالیا و نجات از وضعیت کنونی فریب می­ دهند و بعداً در مناطق جنگلی به معرض فروش برای بردگی جنسی می گذارند. آن­چه که از طرف دولت، ارتش و نیروهای امنیتی علیه مسلمانان روهینگیا اعمال می ­شود، مصداق روشن نژادپرستی و آپارتاید است. آپارتاید در چند سند بین المللی به عنوان «جنایت علیه بشریت» توصیف شده است. ازجمله  کنوانسیون بین ­المللی منع و مجازات جنایت آپارتاید مقرر می­ دارد که آپارتاید یک جنایت علیه بشریت است. کمیساریای عالی حقوق بشر، تصویب قوانینی که گروه­ ها را از مشارکت در حیات سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی محروم کند و به جدایی سازی قومی و مذهبی منتهی گردد مصداق آپارتاید دانسته است.

در کنار تمامی مشکلات و مصائبی که مسلمانان روهینگیا در اردوگاه­ های آواره ­گان در خارج از  میانمار با آنها روبه ­رو هستند، وضعیت آواره­ گان در داخل میانمار و کسانی که از مزارع و روستاهای خود مجبور به فرار به طرف مناطق جنگلی و کوهستانی شمال آراکان شده­ اند، به مراتب بدتر از آواره­ گان خارج از کشور است. این دسته از جمعیت جابه­ جا شده در داخل میانمار به صورت بردگان مجبور به کار اجباری می­ شوند و در کمپ­ هائی نگاهداری می­ شوند که تقریباً از تمامی امکانات زیستی محرومند، و با کمبود مواد غذائی و سوء تغذیه شدید روبه ­رو هستند. دسترسی به بهداشت و درمان ندارند و سلامت آنها به صورت جدی و سیستماتیک و عامدانه به خطر انداخته می­ شود و با تبعیض آشکار نژادی روبه ­رو هستند.از همین رو شورای حقوق بشرسازمان ملل، دیده بان حقوق بشر و بسیاری از نهادهای بین المللی اقدامات خشونت آمیز ارتش و دولت میانمار علیه جوامع روهینگیا در ایالت آراکان را مصداق جنایت علیه بشریت توصیف کرده اند.